Αρπαγή – Άρθρο 322 του Ποινικού κώδικα
Σύμφωνα με το άρθρο 322 του ΠΚ ορίζεται ότι «1. Όποιος με εξαπάτηση, βία ή απειλή βίας συλλαμβάνει, απάγει ή παράνομα κατακρατεί άλλον, έτσι ώστε να τον αποστερεί από την προστασία της πολιτείας και ιδίως όποιος περιάγει άλλον σε ομηρία ή σε άλλη παρόμοια κατάσταση στέρησης της ελευθερίας, τιμωρείται με κάθειρξη έως δέκα έτη. Αν η πράξη έγινε με σκοπό να εξαναγκαστεί ο παθών ή κάποιος άλλος σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή για την οποία δεν υπάρχει υποχρέωσή του, επιβάλλεται κάθειρξη, εφόσον η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με βάση τους κανόνες της συρροής».
Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το αδίκημα της αρπαγής προσώπου αποσκοπεί στην προστασία του ατόμου από την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας και την αδυναμία παροχής βοήθειας εκ μέρους των πολιτειακών οργάνων, στα οποία έχει ανατεθεί η διαφύλαξη και προστασία των πολιτών, χάριν της απρόσκοπτης λειτουργίας των κοινωνικών θεσμών και επιτεύξεως των σκοπών της πολιτείας.
Η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος
Η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος αυτού απαιτεί εναλλακτικώς την άσκηση εξαπάτησης προς ορισμένο πρόσωπο, δηλαδή με δόλιες υποσχέσεις και ανύπαρκτα πραγματικά περιστατικά, έτσι ώστε να πεισθεί το άτομο να ασπασθεί τα απατηλώς προβαλλόμενα, που φέρονται ως υπαρκτά και αληθινά, ή άσκηση βίας με την οποία κάμπτεται η ελεύθερη βούληση, με συνέπεια να επέρχεται αντίθετη κατάσταση ή με την απειλή βίας, η οποία ισοδυναμεί με τη δεδηλωμένη βία, με συνέπεια να παρέχεται η δυνατότητα στον αυτουργό να συλλάβει, απαγάγει ή κατακρατήσει παράνομα το άτομο, έτσι ώστε να καθίσταται αδύνατη η παροχή της αναγκαίας προστασίας της πολιτείας. Ενδεικτικώς δε ο νόμος θεωρεί ότι ο συλλαμβανόμενος αποστερείται της προστασίας της πολιτείας δια της περιαγωγής του σε ομηρία ή σε άλλη παραλλαγμένη, στην ουσία όμως ταυτιζόμενη, κατάσταση, εξαιτίας της οποίας επέρχεται στέρηση της ελευθερίας του προσώπου, με την έννοια της ακούσιας υποταγής στη φυσική εξουσία του αυτουργού.
Υποκειμενικώς απαιτείται δόλος, δηλαδή σκοπός αποστέρησης του ατόμου της προστασίας της πολιτείας (ΣυμβΑΠ 890/2004, ΠοινΛογ 2004, σ. 1155). Εξάλλου, το έγκλημα της αρπαγής είναι υπαλλακτικώς μικτό, καθόσον πραγματώνεται είτε με τη σύλληψη του παθόντα ή την αρπαγή αυτού ή με τη μορφή της παράνομης κατακράτησης και υπάγεται στην κατηγορία των διαρκών εγκλημάτων και ο χρόνος παραγραφής του εγκλήματος αρχίζει τη στιγμή που ελευθερώνεται ο παθών και δύναται να προσφύγει στην προστασία της Πολιτείας, ζητώντας τη συνδρομή αυτής (ΣυμβΕφΙωαν 41/1994, Τπερ 1995, σ. 335).
Για τη συγκρότηση του εγκλήματος της αρπαγής με τη διακεκριμένη της μορφή που προβλέπεται στο εδάφιο β` του άρθρου 322 ΠΚ απαιτείται ο υπαίτιος να έχει επιπρόσθετα σκοπό να εξαναγκάσει τον παθόντα ή τρίτο πρόσωπο να προβεί σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή κάποιας κατάστασης, για την οποία δεν υφίσταται υποχρέωση του παθόντα, ο οποίος υφίσταται τον εξαναγκασμό. Στην ανωτέρω περίπτωση δεν είναι αναγκαίο το πρόσωπο που εξαναγκάζεται να ενδώσει στον εξαναγκασμό του δράστη.